با تشدید پیامدهای تغییرات اقلیمی و گسترش شهرنشینی، شهرها به بازیگران کلیدی در معماری حکمرانی اقلیمی جهانی تبدیل شدهاند. شهرها که هم در زمره تولیدکنندگان اصلی گازهای گلخانهایاند و هم از آسیبپذیرترین واحدهای فضایی در برابر مخاطرات اقلیمی به شمار میروند، نقشی دوگانه در بحران اقلیم ایفا میکنند. در این میان، دیپلماسی شهری بهعنوان مجموعهای از کنشهای چندسطحی و تعاملات فراملی میان شهرداریها، شبکههای شهری و نهادهای غیردولتی، جایگاهی برجسته در دیپلماسی اقلیمی یافته است. این نوع دیپلماسی با سازوکارهایی مانند تبادل تجربه، انتقال فناوری، ظرفیتسازی نهادی، انتشار اوراق سبز شهری، و مشارکت در شبکههایی شهری بین المللی، به تسریع اجرای سیاستهای کاهش انتشار و افزایش تابآوری کمک میکند. از سوی دیگر، حضور فعال شهرها در فرایندهای مذاکرات جهانی اقلیم، نقش هنجارساز آنان را در ارتقای بلندپروازی کشورها و گفتمانسازی در حوزه عدالت اقلیمی برجسته میسازد. این پژوهش که با روش توصیفی–تحلیلی انجام شده است، تلاش دارد تا نقش دیپلماسی شهری را در پیوند کنش محلی با دیپلماسی اقلیمی جهانی تبیین کند. یافتهها نشان میدهد که تقویت دیپلماسی شهری در حکمرانی جهانی اقلیم، از طریق اجرای سیاستهای کاهش انتشار و سازگاری در مقیاس محلی با استفاده از پروژههای مشترک و آزمایشهای سیاستی، حضور در فضاهای بینالمللی و نقش آفرینی محلی در مذاکرات جهانی اقلیمی، انتقال فناوری و همکاریهای مشترک محلی با مقیاس جهانی، توسعه ابزارهای مالی نوآورانه و نقش افرینی هنجاری و تأثیرگذاری سیاسی در فرایندهای جهانی اقلیمی، میتواند شهرها را به گرههای مؤثر در تولید هنجار، اجرای سیاست و تحقق عدالت اقلیمی بدل سازد.
