سازههای بتنآرمه در طول زمان، مستعد تخریب هستند و ارزیابی مستمر این سازهها برای حفظ یکپارچگی سازه و افزایش عمر مفید آنها، حیاتی است. در سالهای اخیر علاقهمندی به آزمایشهای غیرمخرب بتن، یعنی ارزیابی وضعیت بتن بدون ایجاد آسیب در سازه، افزایش یافته است. فنون مختلفی وجود دارند که تحت عنوان کلی آزمایش غیرمخرب قرار میگیرند. یکی از این روشها که در چند سال اخیر برجستهتر شده است، روش موسوم به رادار نفوذی زمینی است که اغلب با عنوان کوتاهتر GPR شناخته میشود. به عنوان مثال، این روش ارزشمند، قابلیت تشخیص محل میلگردها و نیز تشخیص خوردگی آنها و حتی تشخیص فضاهای خالی را برای پایش سازههای بتن مسلح دارد. با این حال، موفقیت روش به سناریوهای ساده-تری محدود شده است، که این امر، استفاده از تکنیکهای پس پردازش، همچون، پردازش تصویر، پردازش سیگنال و تکنیک طبقهبندی را ضروری میکند. مقاله حاضر به بررسی روش GPR و مرور چالشهای پیشِ رو در این حوزه و چشمانداز آتی میپردازد.
