علی افشاری

هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه بین رضایت شغلی با عملکرد شغلی، تعهد شغلی و خشنودی شغلی در کارکنان دانشگاه مراغه بود. این مطالعه از نوع پژوهش‌های کمی و در چارچوب طرح توصیفی-همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه کارکنان دانشگاه مراغه در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آن‌ها، ۱۵۰ نفر با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی ساده به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. برای گردآوری داده‌ها از پرسش‌نامه‌های استاندارد رضایت شغلی مینه‌سوتا، خشنودی شغلی بریفلد و راث، عملکرد شغلی پات و تعهد شغلی آلن و مایر استفاده شد که روایی و پایایی آن‌ها در مطالعات پیشین تأیید شده است. داده‌های حاصل با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۳ و از طریق آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که بین رضایت شغلی با عملکرد شغلی (۶۲۹/۰r =) تعهد شغلی(676/۰r =) و خشنودی شغلی (814/۰r =) رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (۰۱/۰p<) همچنین، رضایت شغلی توان پیش‌بینی عملکرد شغلی، تعهد شغلی و خشنودی شغلی را داراست و تعهد شغلی با ضریب (039/0B =) و (315/0Beta = ) بیشترین قدرت پیش‌بینی را داراست. این یافته‌ها بر اهمیت رضایت شغلی به‌عنوان عاملی اثرگذار در ارتقاء شاخص‌های رفتاری و نگرشی کارکنان تأکید دارند.