رشد فزاینده شهرنشینی، چالشهای متعددی را در زمینه توسعه پایدار شهری به وجود آورده است. در این راستا، ورزش بهعنوان ابزاری کارآمد میتواند در راستای نیل به توسعهای پایدار، فراگیر و پویا در شهرها ایفای نقش کند؛ بنابراین پژوهش کنونی با هدف ارائه الگوی بازآفرینی شهری پایدار مبتنی بر ورزش انجام شد. پژوهش حاضر از نوع پژوهشهای کیفی بود و با بهکارگیری رهیافت نظریه دادهبنیاد و رویکرد ظاهرشونده (گلیزر) صورت گرفت. جامعه آماری شامل اعضای هیئتعلمی در حوزه ورزش و برنامهریزی شهری، کارشناسان سازمان شهرداریها در بخش ورزش و توسعه شهری و کارشناسان ورزشی بود. در این پژوهش از روش نمونهگیری هدفمند و گلولهبرفی استفاده شد. مصاحبه با 16 نفر از جامعه پژوهش انجام گرفت و پس از اشباع نظری، مصاحبهها متوقف شد. ابزار پژوهش مصاحبه نیمهساختاریافته بود که دادهها با استفاده از کدگذاریهای سهمرحلهای تجزیه و تحلیل شدند. از معیارهای قابلیت اعتماد تحقیقات کیفی برای بررسی روایی و از روش توافق دو کدگذار برای بررسی پایایی استفاده شد. نتایج نشان داد که ورزش از طریق چهار سطح پیشایندها، بسترها، مقتضیات و پسایندها، توسعه شهری را فراهم میکند. براساس این مدل، شرایط علّی شامل (توسعه آموزشی، توسعه سرمایهگذاری و توسعه فرصتهای برابر)، عوامل زمینهای (شامل توسعه فرهنگی و رسانه و تبلیغات)، عوامل مداخلهگر (شامل توسعه گردشگری و توسعه سلامت عمومی)، راهبردها (شامل توسعه استراتژیها و توسعه اقتصادی) و پیامدهای توسعه شهری از طریق ورزش (شامل توسعه اجتماعی، توسعه سیاسی، توسعه محیطزیست و بازآفرینی شهری) بود.
