قانون فدرال آیین دادرسی مدنی ایا ت متحده آمریکا با هدف اصلی تضمین حلوفصل عاد نه، سریع و کمهزینه دعاوی و جریانهای قضایی تدوین شدهاند. این هدف بهوضوح در ماده 1 این قانون بیان شده است. این قانون در ابتدا توسط دیوان عالی ایا ت متحده در تاریخ 20 دسامبر 1937 تصویب و سپس در تاریخ 3 ژانویه 1938 به کنگره ارسال شدند. پیش از سال 1938، دادگاههای فدرال، قوانین جداگانهای برای دعاوی مدنی در دعاوی انصافی و دعاوی قانونی داشتند. در سال 1938، دیوان عالی ایا ت متحده، قوانین مدرن فعلی آیین دادرسی مدنی را تصویب کرد و قوانین جداگانه مربوط به انصاف را لغو کرد. این قانون بهطور رسمی در تاریخ 16 سپتامبر 1938 زما جرا شد. قانون فدرال آیین دادرسی مدنی ایا ت متحده آمریکا یک متن ثابت و ایستا نیست، بلکه ساختاری پویا دارد که به طور مداوم در پاسخ به تحو ت اجتماعی، اقتصادی و قضایی اص ح و بهروزرسانی میشود. فرآیند این اص حات با فعالیت یک کمیته مشورتی قواعد آغاز میگردد؛ کمیتهای متشکل از قضات، وک ، اساتید دانشگاه و متخصصان که وظیفه دارند کاستیهای موجود در قانون را شناسایی کرده، پیشنهادهای اص حی ارایٔه دهند و تأثیر احتمالی هر تغییر را از نظر عملی و نظری بررسی کنند. پس از تدوین و بررسی این پیشنهادها، متن اص حی به دیوان عالی ایا ت متحده ارایٔه میشود. دیوان عالی نقش نهایی در پذیرش یا رد این اص حات را ایفا کرده و در صورت تأیید، آنها را برای تصویب به کنگره ارسال میکند. اگر کنگره در بازه زمانی مشخصی مخالفت نکند، اص حات به طور خودکار زما جرا میشوند. این روند موجب شده است که قانون همواره با نیازهای روز هماهنگ باقی بماند. به عنوان نمونه، اص حات سال 1966 به منظور ایجاد وحدت رویه و گسترش کارایی، مقررات مربوط به دعوای گروهی را به قانون افزود. اص حات سال 1993 بر مدیریت فعال پروندهها توسط قضات و تسریع در رسیدگی متمرکز بود. در اص حات سال 2007 نیز متن قوانین به طور کامل بازنویسی شد تا زبانی روشنتر، ساختاری منسجمتر و دسترسی سادهتر برای قضات، وک و شهروندان فراهم شود. این روند تاریخی نشان میدهد که قانون آیین دادرسی مدنی فدرال نه تنها یک مجموعه مقررات شکلی برای دادرسی است، بلکه نهادی زنده و در حال تکامل محسوب میشود که همگام با تحو ت جامعه، خود را بازآفرینی میکند تا همچنان عدالت، کارآمدی و شفافیت را در نظام دادرسی تضمین نماید. این قانون نحوه رسیدگی دادگاهها به دعاوی مدنی (و نه دعاوی کیفری که تحت قانون آیین دادرسی کیفری فدرال قرار دارند) را در دادگاههای ناحیهای فدرال ایا ت متحده تنظیم میکنند. اگرچه این قانون در تمامی دادگاههای ناحیهای ایا ت متحده به اجرا در میآیند، بسیاری از دادگاهها همچنین قوانین مخصوص به خود را تصویب میکنند که به الزامات خاص رویهای مربوط به آن دادگاهها میپردازند. همچنین این قانون، مجموعه گستردهای از موضوعات از جمله اقامه دعوی، اب غ اوراق قضایی، ثبت لوایح و سایر اسناد، برگزاری جلسات پیش از محاکمه، برگزاری محاکمه و فرجامخواهی از حکم را پوشش میدهند. یکی از ویژگیهای کلیدی این قانون این است که به گونهای طراحی شدهاند که انعطافپذیرتر و کمتر رسمیتر از قوانین سنتی آیین دادرسی مدنی باشند. به این معنا که این قوانین به طرفین دعوی اجازه میدهند تا کنترل بیشتری بر فرآیند دادرسی داشته باشند و نقش فعالتری در تعیین مسیر پرونده ایفا کنند. در واقع، قواعد حقوقی در این قانون به گونهای طراحی شدهاند که عدالت و کارآیی را در فرآیند دادرسی ترویج کنند.
