سولماز بابائی بناب

زمینه و هدف: سارکوپنی بهعنوان یکی از پیامدهای اصلی پیری و کمتحرکی، منجر به کاهش عملکرد عضلات اسکلتی میشود. استفاده از مداخلات ورزشی و ترکیب آن با ترکیبات ضدالتهابی مانند کورکومین میتواند رویکرد مؤثری برای کاهش اثرات منفی سارکوپنی باشد. هدف از این پژوهش بررسی تأثیر یک دوره تمرین مقاومتی و مصرف مکمل کورکومین بر محتوای پروتئینهای NF-κB ، IGF-1 ، FOXO3a و کاتالاز در عضله نعلی موشهای صحرایی ماده مدلسازیشده با سارکوپنی بود. 3 مواد و روشها: در این مطالعه تجربی، 40 موش صحرایی ماده نژاد ویستار با میانگین سنی 1 ± 12 هفتهای با تزریق دگزامتازون به مدت 10 روز بهعنوان مدل حیوانی سارکوپنی معرفی شدند و بهطور تصادفی به پنج گروه شامل کنترل سالم ) C1 (، کنترل سارکوپنیک ) C2 (، تمرین مقاومتی ) RT (، مکمل کورکومین ) CS ( و ترکیب تمرین مقاومتی و مکمل کورکومین ) CS + RT ) تقسیم شدند. پروتکل تمرین مقاومتی شامل صعود از نردبان با شدت متوسط 60 %، سه جلسه در هفته به مدت 6 هفته بود. گروههای مصرف مکمل، بهمدت 6 هفته، هر هفته سه نوبت مکمل کورکومین را بهصورت تزریق داخلصفاقی ) 30 میلیگرم/کیلوگرم( دریافت کردند. نمونهگیری بافت عضله نعلی 24 ساعت پیش از مداخله و بلافاصله پس از آخرین جلسه تمرین انجام شد. محتوای پروتئینهای NF-κB ، IGF-1 ، FOXO3a و کاتالاز به روش وسترن بلات اندازهگیری شد. از تحلیل واریانس یکراهه همراه با آزمون تعقیبی بونفرونی برای تحلیل دادهها استفاده گردید. نتایج: نتایج تحلیل واریانس یکراهه نشان داد که بیان پروتئینهای NF-κB ، FOXO3a ، کاتالاز و IGF-1 در گروههای مختلف تفاوت معناداری وجود داشت ) P≤0.05 (. در گروه C2 نسبت به گروه C1 ، بیان NF-κB و FOXO3a بهطور معناداری افزایش و سطح کاتالاز و IGF-1 کاهش یافت ) P≤0.05 (. مداخلات RT ، CS و RT+CS باعث کاهش معنادار NF-κB و FOXO3a و افزایش معنادار کاتالاز و IGF-1 نسبت به گروه C2 شدند ) P≤0.05 (. بیشترین کاهش NF-κB و FOXO3a و افزایش کاتالاز و IGF-1 در گروه RT+CS مشاهده شد، بهطوری که سطح کاتالاز و IGF-1 در گروه RT+CS با گروه C1 تفاوت معناداری نداشت ) P≥0.05 .) نتیجهگیری: یافتههای این مطالعه نشان داد القای سارکوپنی با دگزامتازون موجب افزایش بیان پروتئینهای NF-κB و FOXO3a و کاهش سطوح IGF-1 و کاتالاز در عضله شد. در مقابل، تمرین مقاومتی و مصرف کورکومین هرکدام بهتنهایی این تغییرات را تا حدی تعدیل کردند، اما ترکیب دو مداخله اثر قویتری داشت و بیشترین کاهش NF-κB و FOXO3a و بیشترین افزایش IGF-1 و کاتالاز در گروه تمرین مقاومتی همراه با مصرف کورکومین مشاهده شد، بهطوریکه مقادیر IGF-1 و کاتالاز این گروه با گروه کنترل سالم تفاوت معناداری نداشت. این نتایج نشان میدهد که ترکیب تمرین مقاومتی و کورکومین در مدل حیوانی سارکوپنی میتواند در تعدیل عوامل التهابی و کاتابولیک و ارتقای شاخصهای آنابولیک و آنتیاکسیدانی مؤثر باشد.