عنوان	الگوی بازآفرینی شهری پایدار مبتنی بر ورزش: نقش ورزش در توانمندسازی جوامع
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها	توسعه شهری، صنعت ورزش، توسعه پایدار، بازآفرینی شهری
چکیده	رشد فزاینده شهرنشینی، چالش‌های متعددی را در زمینه توسعه پایدار شهری به وجود آورده است. در این راستا، ورزش به‌عنوان ابزاری کارآمد می‌تواند در راستای نیل به توسعه‌ای پایدار، فراگیر و پویا در شهرها ایفای نقش کند؛ بنابراین پژوهش کنونی با هدف ارائه الگوی بازآفرینی شهری پایدار مبتنی بر ورزش انجام شد. پژوهش حاضر از نوع پژوهش‌های کیفی بود و با به‌کارگیری رهیافت نظریه داده‌بنیاد و رویکرد ظاهرشونده (گلیزر) صورت گرفت. جامعه آماری شامل اعضای هیئت‌علمی در حوزه ورزش و برنامه‌ریزی شهری، کارشناسان سازمان شهرداری‌ها در بخش ورزش و توسعه شهری و کارشناسان ورزشی بود. در این پژوهش از روش نمونه‌گیری هدفمند و گلوله‌برفی استفاده شد. مصاحبه با 16 نفر از جامعه پژوهش انجام گرفت و پس از اشباع نظری، مصاحبه‌ها متوقف شد. ابزار پژوهش مصاحبه‌ نیمه‌ساختاریافته بود که داده‌ها با استفاده از کدگذاری­های سه‌مرحله‌ای تجزیه‌ و تحلیل شدند. از معیارهای قابلیت اعتماد تحقیقات کیفی برای بررسی روایی و از روش توافق دو کدگذار برای بررسی پایایی استفاده شد. نتایج نشان داد که ورزش از طریق چهار سطح پیشایندها، بسترها، مقتضیات و پسایندها، توسعه شهری را فراهم می­کند. براساس این مدل، شرایط علّی شامل (توسعه آموزشی، توسعه سرمایه­گذاری و توسعه فرصت­های برابر)، عوامل زمینه­ای (شامل توسعه فرهنگی و رسانه و تبلیغات)، عوامل مداخله­گر (شامل توسعه گردشگری و توسعه سلامت عمومی)، راهبردها (شامل توسعه استراتژی­ها و توسعه اقتصادی) و پیامدهای توسعه شهری از طریق ورزش (شامل توسعه اجتماعی، توسعه سیاسی، توسعه محیط‌زیست و بازآفرینی شهری) بود.
پژوهشگران	میثم نوری خانیوردی (نفر اول)، رقیه سرلاب (نفر دوم)، مریم فریدفتحی (نفر سوم)، لعیا هاتفی افشار (نفر چهارم)